Gebruikerswaardering: 5 / 5

Ster actiefSter actiefSter actiefSter actiefSter actief
 

Beste partijgenoten

Zoals wellicht bekend heb ik met een aantal partijgenoten het afgelopen jaar de beweging ‘Linksom! in de PvdA’ opgericht.

Inmiddels zijn we met zo’n honderd partijgenoten, vaak kaderleden, uit het hele land.

Wij zijn kritisch over hoe het gaat met onze partij en maken ons grote zorgen. Veel critici hebben inmiddels de partij verlaten, maar wij willen juist het debat voeren binnen onze partij. Niet weglopen, maar juist blijven, het gesprek aangaan, vragen stellen en alternatieven inbrengen.

Wij hebben er bewust van afgezien om een tegenkandidaat te stellen voor het partijvoorzitterschap. Hans Spekman wil op veel punten hetzelfde als wij, alleen beoordelen we de resultaten (nog) als onvoldoende. In plaats van onderling te strijden willen we Hans dus juist helpen om de gewenste veranderingen te bewerkstelligen.

Maar het debat over de gewenste veranderingen moet wel binnen onze partij gevoerd worden, ook wanneer er geen voorzitter-strijd is. Nu vindt dat debat te veel alleen buiten de partij, in de media plaats.

Met steun van de beweging heb ik mij daarom kandidaat gesteld voor een algemeen bestuurslid-vacature, maar dan wel met een inhoudelijk programma (zie voor details, de bijlage verderop).

Ik realiseer me dat dit ongebruikelijk is, maar ik wil – net als onze beweging – steeds het inhoudelijk debat vooropstellen. Om dat debat te kunnen voeren richt ik me tot jullie met het verzoek tot steun aan mijn programma en kandidatuur op het aanstaande PvdA Congres van 13 februari te Amersfoort.

Hartelijke groeten,

Gerard Bosman

Linksom! in de PvdA

06 45659281

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

@BosmanGerard

https://metvertrouwenlinksom.wordpress.com

Bijlage van Gerard Bosman's Kandidaatsstelling als lid Landelijk PvdA Partijbestuur met zijn programma voor verandering:

"De PvdA Anders, de PvdA Linksom!"

Onze PvdA zit diep in de problemen. Drie historische verkiezingsnederlagen op rij hebben de partij uit het bestuur van veel gemeenten en provincies doen verdwijnen. De peilingen zijn sindsdien alleen maar nog slechter geworden. Het ledenaantal daalt, ondanks tienduizenden gratis lidmaatschappen die weggegeven zijn. De inkomsten van de partij daalt door minder subsidie en minder afdrachten door minder raads- en statenleden en minder wethouders en gedeputeerden, en door minder contributies. Het partijbureau en de dochter/zusterinstellingen staan zwaar onder druk – na een volgende verkiezingsnederlaag kunnen gedwongen ontslagen niet meer uitblijven. De grote uittocht in de partij is al een tijdje geleden ingezet, met tal van prominenten en leden die hun leven en soms zelfs generaties lang al lid waren. En deze ontwikkelingen gaan nog steeds door…

Dit verlies aan steun is maar in beperkte mate omgezet in meer steun voor andere linkse partijen. Na zeven jaren crisis slaagt links er niet in om een breed aansprekend perspectief te bieden op een andere politiek. Een linkse politiek die inspireert en mensen het vertrouwen geeft op dat hun dagelijkse zorgen én de uitdagingen van de toekomst aangepakt zullen worden. Overal in Europa klinkt de roep om verandering. Een oproep om afscheid te nemen van een conservatief neoliberaal bezuinigingsbeleid. Een radicaal ander beleid is nodig en wordt door steeds meer burgers gevraagd. Er staat veel op het spel. Visie, initiatief en inspiratie worden gevraagd. Aan ons de opdracht om een geloofwaardig links alternatief te bieden. Een initiatief dat vernieuwt, inspireert en verbindt!

De electorale crisis van onze PvdA is een kwestie van vertrouwen. Door te pleiten voor een geheel andere politiek, maar zodra de verkiezingen voorbij waren, toch weer steun te geven aan dezelfde oude politiek, zijn de mensen begrijpelijkerwijs het vertrouwen in onze PvdA kwijtgeraakt. Het op koers houden van een in zichzelf onrechtvaardig en niet effectief beleid brengt alleen op de korte termijn en alleen onder de Haagse kaasstolp stabiliteit, maar veronachtzaamt dat de crisis zich juist, op langere termijn en breed in de samenleving, verdiept. Zeggen en doen, pleiten en stemmen – ze liggen vaak te ver uit elkaar. Iedere keer steekt er een storm van protest op. We hebben de burger vooral als calculerende klant opgevoed. En vooral onze PvdA krijgt ervanlangs.  

De komende periode zal cruciaal zijn voor het voortbestaan van onze PvdA. Herkenbaarheid, geloofwaardigheid en het herwinnen van vertrouwen moet daarbij centraal staan. Ons politieke mandaat en handelen kan alleen effectief zijn als er gewerkt wordt aan herstel van dat essentiële vertrouwen. Het herstellen van dat vertrouwen in woord en daad, dat is onze primaire opdracht. Bij onze kiezers, onze leden en bij onze partijen die betrokken kunnen worden bij een hernieuwde zoektocht naar een linkse samenwerking. Woord en daad, gedrag en resultaten. Luisteren naar soms pijnlijke, maar opbouwende kritiek, en daar ook zichtbaar iets mee doen, is daarvoor nodig.

Maar dat vraagt wel een veel meer assertieve houding van en binnen onze partij. Een houding die ervan uitgaat dat er meerderheden voor ons gedachtegoed gevormd kunnen worden, soms niet direct, maar wel zeker op termijn. Soms is daar het aangaan van een conflict voor nodig. Als wij kiezer duidelijk maken waar de strijd over gaat, dan moet dat uiteindelijk resultaat kunnen opleveren. Teveel zien we nu dat onze partij zich er bij voorbaat bij neer lijkt te leggen dat voor ons standpunt nu geen meerderheid is. Je kunt niet onderhandelen als je niet bereid bent te verliezen. Als je niet in staat bent met vertrouwen en vooral met passie vanuit de eigen beginselen te onderhandelen, zal je ook nooit het optimale resultaat bereiken.

Onze analyse is dat onze partij bang is om de zaken op scherp te zetten en in openheid te debatteren. Onze PvdA toont onvoldoende vertrouwen in haar eigen kracht. Als we de kiezer onze PvdA en waar onze partij voor zegt te staan weer terug willen laten vinden, dan kunnen we niet vroeg genoeg beginnen om ons veel sterker met een consequent, en duidelijk verhaal te profileren. Problemen van gewone mensen herkennen, erkennen en aanpakken. Niet meer wegkijken of mooipraten. We moeten ons weer sterk maken voor een open linkse aanpak uit de crises, ons verbinden met partijen en organisaties die inhoudelijk dicht bij ons staan, en van daaruit geloofwaardige politiek bedrijven. Het zal even duren, maar alleen dan maken we kans dat de kiezers ons weer weten te vinden en ons hun vertrouwen schenken. Alleen vanuit eigen kracht en geloof in eigen kunnen hebben coalities zin.

Wij willen een betere toekomst voor onze partij, een positieve toekomst voor de sociaaldemocratie. Wij nemen afstand van de gijzeling van onze partij door een neoliberaal geloof en door onmachtig toekijkende politici. Wij willen dat onze partij weer gelooft in de eigen idealen van solidariteit, verheffing en democratie. In bestrijding van de echte oorzaken van de crisis. Het is tijd dat onze partij en links in het algemeen, haar zelfvertrouwen hervindt. Linkse politiek moet weer staan voor een optimistische en inspirerende maatschappelijke verandering. Staan voor een goed en fatsoenlijk leven voor iedereen, met veel meer werk en basisbanen, waarin werklozen niet meer met zinloze verplichtingen opgejaagd worden maar echt geholpen worden, meer eerlijk delen en gelijke kansen. Staan voor burger- en mensenrechten en voor een duurzame toekomst, met onder meer een snellere energietransitie en een New Green Deal. Een toekomst waarin niet systemen maar mensen weer centraal staan, waarin de verschraling van de publieke sector ongedaan gemaakt wordt en marktwerking en rendement denken wordt teruggedrongen, met een grote impuls in sociale woningbouw en waarin ook de internationale solidariteit weer centraal staat.

Links moet met een inspirerend programma de verkiezingen ingaan en proberen daarmee progressieve meerderheiden te realiseren. Op basis van verbeelding en inspiratie de verkiezingen gaan winnen. Dat zou ons doel moeten zijn. En links zou daarin meer en beter moeten samenwerken en coalities moeten vormen. Alleen vanuit een herwonnen zelfvertrouwen kan de sociaaldemocratie een nuttige en zeer gewenste bijdrage leveren aan een hernieuwde linkse samenwerking. Alleen dan versterken we vanuit onze PvdA het linkse strijdtoneel. De meeste teleurgestelde PvdA-leden en kiezers zien we nu niet terug bij SP of GL, maar bij de groeiende groep niet-stemmers of zelfs bij de PVV.

We staan in de PvdA aan de start van de voorbereidingen van nieuwe verkiezingen. Die worden terecht vroeg opgestart – de crisis in de partij is groot en vraagt om nieuwe inspiratie en het risico blijft onverminderd groot dat dit kabinet eerder valt dan onze huidige politiek leider wenselijk vindt. Een kandidaatstellingscommissie en een programcommissie is inmiddels aan de gang – maar de leden hebben nog niets te zeggen gehad. Onze partijvoorzitter heeft zich als enige kandidaat gesteld voor een nieuwe termijn, en op 13 februari beslist het congres over nieuwe partijbestuursleden en nieuwe leden (waaronder de voorzitter) van het presidium.

Het is jammer dat er maar één kandidaat is voor het partijvoorzitterschap, er is nu niets te kiezen. Het is toch een beetje bloedarmoede, dat er niemand bereid gevonden is de strijd aan te gaan. Dat maskeert ook dat er wel degelijk een groot meningsverschil borrelt over de te volgen koers van onze partij, een strijd tussen de neoliberale en onze meer linkse vleugel binnen de partij.

Nu, ruim drie jaar na de vorige Tweede Kamerverkiezingen is het tijd om de balans van deze coalitie op te maken en te erkennen dat er toen fouten zijn gemaakt, met het uitruilen van dossiers in plaats van inhoudelijke compromissen, met het afscheid nemen van ons verkiezingsprogramma op hoofdpunten als de bezuinigingspolitiek en de omgang met vluchtelingen. We zijn ondertussen in de gemeenteraden, de provinciale staten en in het Europees parlement gedecimeerd. En de peilingen laten voor een volgende verkiezingsuitslag een nog slechter beeld zien, zelfs GroenLinks dreigt met de nieuwe politieke leider daar groter te worden dan onze PvdA. Onze PvdA, de derde partij op links en nog maar de 7e partij in totaal…. Wie had dit ooit voor mogelijk gehouden?

Ook de vernieuwing aan de basis in onze partij stokt – het is lastig inspireren als er zo’n vijandige houding bij kiezers ontstaat door het Haagse debacle. Het verzet, dat er wel degelijk is in onze partij, wordt nu te weinig gesteund. Als Linksom! beweging binnen de PvdA hebben we ons te vaak alleen voelen staan. Velen, ook in onze beweging, vaak na decennia lidmaatschap, hebben onze partij inmiddels teleurgesteld verlaten. In plaats van de door Hans beloofde verdubbeling van ons ledental is ons ledental per saldo met bijna tienduizend gedaald, en deze trend zet nog steeds door.

Nu de SP werk lijkt te maken van een nieuw democratisch leiderschap, GroenLinks dat al gevonden lijkt te hebben, is het hoog tijd dat dit ook in onze PvdA gerealiseerd wordt. Hans Spekman kan dat niet alleen, dat is ook gebleken de afgelopen periode. Ik heb daarom besloten Hans daarbij te gaan helpen en mij kandidaat te stellen voor het partijbestuur om te zorgen dat de roep om verandering ook in het partijbestuur meer wordt gehoord. De verkiezing vindt plaats op het congres op zaterdag 13 februari 2016. Daarvoor zal ik op campagne gaan met het volgende programma:

Problemen die aan de basis liggen van onze geloofwaardigheid

  • We geloven te weinig in ons eigen verhaal, in de kracht van onze eigen argumenten
  • We leggen onze compromissen niet uit, omdat ze niet inhoudelijk maar uitruil zijn, en we verbloemen onze nederlagen en wat niet bereikt wordt, door net te doen alsof het resultaat 100% ons eigen idee was
  • We verbinden ons met de verkeerde partijen, vooral VVD en D66, ipv vooral GL en SP, en we verwijderen ons van FNV en andere progressieve bewegingen
  • Er is een grote kloof tussen woord en daad: mensen ervaren en voelen niet dat we doen wat we beloven
  • Op hoofdpunten van beleid zijn onze prestaties ver onder de maat:
  • de hoog blijvende werkloosheid (met een nog doorgroeiende langdurige werkloosheid en toenemende concentratie bij 45-plussers, 25-minners en niet-westerse allochtonen, en met grote verdringingseffecten op m.n. de onderkant van de arbeidsmarkt),
  • de toenemende armoede en ongelijkheid (in inkomen, in vermogen, in kansen, in gezondheid, in levensverwachting) en toenemende segregatie,
  • het opjagen en verdacht maken van uitkeringsgerechtigden gecombineerd met wanprestaties in de arbeidsbemiddeling en re-integratie,
  • de verslechtering van de publieke dienstverlening (zorg, passend onderwijs, veiligheid), door bezuinigingen en teveel marktwerking/rendement denken, en door te snel en te ondoordacht te decentraliseren,
  • de toenemende problemen bij de realisatie van opvang en integratie van vluchtelingen en andere migranten,
  • de achterblijvende resultaten om de klimaatcrisis tegen te gaan,
  • de toenemende geopolitieke spanning in de directe omgeving van Europa en het gebrek van een overtuigend antwoord daarop, etc.
  • Het blijven meepraten in neoliberale overtuigingen: bezuinigingen zijn goed in tijden van crisis, kleinere overheid is beter, vluchtelingen zijn gelukzoekers die ontmoedigd moeten worden door ‘versoberingen’, marktwerking maakt publieke sectoren efficiënter, banken moeten op de beurs gebracht worden, pensioenen moeten minder collectief worden, flexwerk is de toekomst, Europa moet zich vooral beperken tot handel, TTIP is prima, etc.

Dat vraagt:

  • Meer afstand nemen van de VVD met een scherp dualisme en een terugkeer naar ons eigen verkiezingsprogramma, en expliciet afscheid nemen van neoliberalisme
  • Een politiek leider die dit geloofwaardig kan uitdragen
  • (On)gelijkheid en werk centraal stellen en dat verbinden met duurzaamheid, herstel van de publieke sector en terugdringen van marktwerking, rendement denken en financialisering
  • Een geloofwaardig en effectief verhaal over integratie, migratie, internationale solidariteit
  • Een kritische en eerlijke evaluatie van de decentralisaties, zonder dogma’s, en een snelle reparatie
  • Meer urgentie uitstralen en realiseren op de grote thema’s meer werk, minder armoede/ongelijkheid, een betere publieke sector, meer sociale woningen, meer duurzaamheid, meer Europa en meer internationale inzet en solidariteit
  • Aansturen op stembusakkoord met SP en GL en we laten elkaar niet los
  • En in de partij:
  • Invoeren adspirantlidmaatschap zoals bij Labour
  • Doorvoeren – maar nu echt – van partijdemocratie
  • Meer leiderschap door inspiratie, zichtbaar afscheid van repressieve tolerantiecultuur, debat wordt bevorderd, tegenspraak wordt gewaardeerd
  • Omvormen naar echte vrijwilligersorganisatie met gevoelde betrokkenheid: gebruik maken van deskundigheden leden
  • Snel slimme digitale ondersteuning/kennisbanken: vernieuwen CLB
  • Opleiding en selectie waarden gedreven politici centraal – geen neoliberalen meer op een sociaaldemocratische lijst
  • Bevorderen linkse samenwerking, ook lokaal en provinciaal, en met FNV en andere progressieve bewegingen
  • Meer samendoen met zuster/dochterinstellingen, meer samen met instellingen van SP en GL, wetenschap en internationaal koesteren
  • Minder marketing, meer waarden gedreven communicatie
  • Ombudsteams meer integreren met activistische politiek bedrijven

Kortom: Herstel van vertrouwen, door onze partij linksom te laten gaan, maar nu echt!